Keski Âlâka

 Bir zamanlar bir keskim vardı

Küçüktü ama birçok işimi yapardı

Günün birinde malın biri geldi onu kırdı

İşimin ortasında beni keskisiz bıraktı

Hep isterdim bir küçük keskim olsun

Telimi koçanımı kesip işimi yoluna kosun

Sarışın tavuklar gelip karşıma otursun

Sağa sola bakıp insana iş buyursun

Kırılınca keskim işlevsiz kaldı ben

Bir gün gelip benim çaresiz hâlimi görsen

Saçlarım beyaz oldu acaba nedenini bilsen

Her gece sürekli saatlar uykusuz kaldı ben

Kar Yağıyor

 Bütün yıl boyunca sanki bugünü bekledik.

Sabah sabah çok güzel bir sürprizdi, çünkü yataktan kalkıp işe gitmek üzere yola çıktığımızda bir baktım ki Şehr-İstanbul kar tutmuş.

Şöyle kar altında bir Yeşilköy İstasyonu manzarasını görünce resm-i şerifini çekmemezlik edemezdi ben.

Biraz sonra Devletimin Treni gelecek ve beni işime götürecek, çünkü bugün bir Çalışma Günü olmak var, biz öğrenvci olmadığımız için Kar Tatili diye bir şey yok bize.