Çocukluk Tantanaları

Bir zamanlar bizler de çocuktuk.

Bizim anne babalarımız da çocuk olduğu günler yaşadılar.

Bizim dedelerimiz ve ninnelerimiz de çocukluk günlerini yaşadılar.

Hepsi de geçti gitti.

Bir zamanlar birçok gazete böyle güzel kartondan maketler verir kişisel becerilerimizi geliştirmemize yardımcı olurlardı.

Bizler de akşam evimizde bu kartondan verilen ödevlerimizi yapardık, böylece bir şey yapmanın zevki ve sorumluluğu gelişirdi. 

Evlilik Evcilik Değildir

 Dünya üzerinde yaşamakta olan bağzı Erkek cinsiyetinde insanlar vardır. Genel olarak Kırk yaşlarına kadar annelerinin eteklerinin ve babalarının dizlerinin diplerinden ayrılabilmeğe pek muvaffak olamamışlardır.

Bu kişiler evlenmek fiilini anne baba baskısından kurtulmak olarak görürler, en azından kendi evlerinde kafalarına göre televizyon oyunu oynayabileceklerini veya istedikleri filimi hiç kimseye hesap vermeden seyredebileceklerini sanırlar.

Ancak bilinmeyen başka bir şey vardır, Atalarımızın dediği gibi Yağmurdan kaçarken Doluya tutuluverir hayatını bu tarzda yaşamakta olan bir Erkek evlenince.

Çünkü daha önceki hayatı boyunca hiç tanımadığı ve huyunu suyunu bilmediği bir "Karşı Cins" ile aynı çatının altına girecektir.

O güne kadar anne ve babasıyla oturmuş olduğu evin tek bir faturasını bile ödememiş ve eve herhangi bir şey de almamış olabileceğini de nazar-ı itibariyeye ahz-u kabz eyleyelim.

Dahası bahsettiğim karşı cins Kal-u Bela zamanında Yaradan tarafından açıkça emir verilmesine rağmen emre itaatsizlik ederek İnsana secde etmeği reddeden ve Allah-u Te'âlâ'nın huzurundan kovulan Şeytan'a bile pabucunu ters giydirebilmeği başarmış bir mahlûktur.

Sözün kısası o erkeği gerçekten çok zor günler bekliyor. Bir yılı bile doldurmadan mahkeme kapılarında ve Türkiye Cümhûriyeti'nin herhangi bir Vilâyetindeki herhangi bir Adliye Sarayının koridorlarında toplumun en küçük kurumunun dağıtılması ve paylaşılması esnasında çekilen bir sürü çileler de cabası.

Bu konudaki sorunlar daha evlenildiği gün başlar, çünkü ortada başka bir ayrılmak var.

Erkek ailesi arslan gibi oğlundan ayrılıp bir başka kadına teslim ve emanet ediyor.

E zaten kırk kocaman yıl boyunca adam edemediğin oğlunu başka bir genç kız nasıl adam edecek?

Kitap Ve Kız

 Bir baba kızına kitap okuma alışkanlığı kazandırabilmek için ödül vermek istemiş:

"Kızım, eğer sana verdiğim şu kitabı bitirirsen Elli Lira vereceğim." demiş.

Bu teklif çocuğun çok hoşuna gitmiş ama bizimkinin kitap okumayla da pek arası yokmuş. O nedenle de "En iyisi ben bu kitabın özetini internetten araştırıp bulayım, iyice bir ezberleyeyim, babam okudun mu diye sorunca da o özeti anlatırım." diye düşünmüş.

Ve çocuk gitmiş babasının okuması için verdiği kitabın özetini bulmuş.

İki sayfalık bu özeti çok iyi bir şekilde öğrenmiş, hâttâ ezberlemiş. Tabi babası anlamasın diye bir hafta da beklemiş.

Bir hafta sonra "Babacığım ben kitabı okudum, artık ödülümü verir misin?" diye sormuş.

Babası kızından kitapta geçen konuyu anlatmasını istemiş.

Genç kız güzel bir şekilde konuyu anlatmış.

Ardından tekrar ödülünü istemiş babasından.

Ama babası hiç beklemediği bir tepki vermiş ve kızına "Sen bu kitabı okumamışsın, beni kandırıyorsun. Çünkü eğer okusaydın kitabın içine koyduğum Elli Lira'yı bulurdun." demiş.

Bayramı Bilememek

 Biz bayramları bilemedik. Onu deniz kenarında bir tatil sandık.

Hele bir de aradaki günler de eklendiyse tatile ve uzadıysa uzaklara gittik, hem de çok uzaklara.

Bizi dört gözle bekleyen büyükleri unuttuk.

Mendillere konan harçlık nedir bilmeden büyüdü çocuklarımız, yeni elbiseleri başucuna koyup uyumanın ne olduğunu kendi çocuklugumuzda bıraktık.

Bayramların birlik ve beraberlik olduğunu unuttuk. Çekirdek ailemizle arabaya atlayıp kalabalık akraba toplantılarından kaçtık.

Kartpostalları ve tebrik kartlarını mazide bıraktık. Taslaklardaki hazır bayram mesajlarını aynı anda birçok kişiye atarak bayramlarını kutladığımızı sandık.

Arefe gecesinde kına yaktığımız ellerimiz yetim şimdi.

Özenle açılan ev yapımı baklavalar yerini hazır yufkalarla yapılan tatlılara bıraktılar.

Kapı kapı dolaşıp yapılan bayram ziyaretlerini de çoktan rafa kaldırdık.

Biz ne çok şeyi bıraktık bilsen, ne çok şeyi.

Büyüğe saygıyı, küçüğe sevgiyi, dostça sarılmayı, ahde vefayı, binbir telâşla hazırlandığımız arefeyi ve bayramı.

Her neyse ne diyeceğim, yine de bir bayrama daha eriştik çok şükür.

İnşallah bu seferki bayram bizlerin bazı değerlerimizi anımsayacağımız ve önümüzdeki dönemde hiç umudum olmasa bile uygulayacağımız ve anacağımız güzel günlere erişmek istiyorum, söyleyin çok mu şey istiyorum?

Bayramımız Kutlu Olsun.

Fotoda Anı Yakalamak

Bebek yuvadan düşerken annesi onu ​​yakalıyor ve babası onu tutuyor.

Bu harika anı yakalayan fotoğrafçıya teşekkürler.

Anne ve Baba kavramı bir fotoğrafla bu kadar güzel anlatılır.

Fotoğrafçılık da bir sanat dalıdır, çünkü anı yakalamak artık o kadar kolay değildir.

Kâr Nerede?

Eski tarihlere gidiyoruz bu akşam, üstelik de memleketten oldukça uzaklara.

Bir gün memleketin birinde göçmen olarak geldiği adı bilinmeyen memlekette vatandaş olarak yaşayan orta yaşlı bir restorant sahibi bir adam varmış. Bu adam dükkânının muhasebesini kendisi kendi bildiği şekilde tutarmış.

Ödeyeceği hesapları kasanın sağına koyduğu bir sigara kutusunda, günlük gelirini kasada, ödediği bedellerin makbuzlarını da sağ taraftaki bir kutuya saklarmış. Ancak en küçük oğlu ticaret okulunu bitirip diplomlu bir muhasebeci olunca babasının kullandığı bu ilkel yönteme şaşırıp kalmış:

"Bu işi bu şekilde nasıl yürütebiliyorsun anlamıyor ben, kârının ne olduğunu nasıl hesaplıyorsun?"

Babası bunun üzerine demiş ki oğluna:

"Bak evlât, memleketten buraya geldiğimde tek servetim üzerimdeki pantolondu. Bugün ağabeyin doktor, sen muhasebeci, ablan da öğretmendir. Annenle benim güzel bir arabamız, hem şehirde hem de köyde birer evimiz var. İşimiz devam ediyor, borçlarımız da yok. İşte bütün bunları toplayıp sırtındaki paltoyu da çıkartınca kârımı bulursun."