Banka Kumbarası

 Hepimizce mâlumdur ki günümüzde banka adı verilen kuruluşlar zaten zar zor geçinebilmeğe çalışan Türk hâlkının başlarına belâ oldular. Günümüzde bankalara borcu olmayan insanı parmakla gösterirler, çünkü çevrede bir tane bile bulunmamakta.
Oysa bundan birkaç yıl öncesine kadar bankalar çocuklara günümüzdeki embesiloğlu nesilin ziyadesiyle yabancı olduğu "Kumbara" adında bir kutu dağıtırdı, çocuklar harçlıklarından arttırdıkları Sipâlileri kötü günler için biriktirebilsinler diye.

Sonra ne mi oldu?

Bütün bankalar kumbara dağıtmağı bıraktı ve yerine kıredi kartı dağıtmağa başladı, hem de verdiği kişilerin borçlarını ödeyebilme hâddi olup olmadığını pek fazlama da sorgulamadan.

Bu kartları alan veya almak zorunda kalan birçok vatandaşımız da borçlarını ödeyemedikleri için de "Şak" diye icraya verildiler.

Dolar Boşalır

 Eğer hayatınız Şehr-İstanbul hududları dâhilinde geçiyorsa çok değişik tuhaflıkları bir arada görebilmeniz imkânlar dâhilinde olmak vardır.

Efenim sabah vakti şöyle bir döviz tabelâsı gözüme Osmanlı İmparatorluğu Tokadı gibi çarptı ve hemen resm-i şerifini çekip günlüklerime kaydettim ve tabii ki sizlerle de paylaşmağı istedim.

Göstergedeki döviz ücretlerinde de temaşa edilebileceği üzere Amerika Birleşik Devletleri Dolarının alış ücreti satış ücretinin üzerinde olmak vardı.

İmdı size Beşbin Puanlık Altın Soru geliyor:

Bu dövüzcü nasıl kâr edecek?

Büyüklerimizin Zekâsı

Mâlum-u âliniz şu başımızdaki gardiyanımız olan korona morona bakara makara yüzünden birçok büyüklerimiz eve hapsolmuşlardı ve hâlâ da belirli saatler dışında sokağa çıkmaları serbest değil, üstelik toplu taşıma araçlarına da binemiyorlar.

Ancak bizim kültürümüz büyüklerimizin sözlerini dinlemek üzerine kurulmuştur, her ne kadar biz gençler dünyanın hakimiysek de bir zamanlar büyüklerimiz de genç olduklarından dünyaya onlar hakimdi.

Yani hayat tecrübeleri bizlerden çok ama çok daha fazla.

Yapay zekâ da neymiş? Bir dostum yetmiş yaşında. Yasaklar sebebiyle sokağa çıkamadığından çok bunalmış. Bulduğu çareyi anlatıyor:

"Yahu ben yıllardır yürümeye alışmışım. Evde oturamıyorum. Patlayacağım. Sonuçta bir çıkar yol buldum. Bizim evin adresini yazdım cebime koydum. Şimdi ne zaman canım isterse çıkıyorum. Epeyce yürüyorum. Bir zaman sonra polisler çeviriyorlar, adımı soruyorlar. Bilmiyorum diyorum. Üstümü arayıp cebime koyduğum notu buluyorlar.

Notta: Dikkat Alzheimer Hastasıdır yazıyor ve altında da adresim. Zaten epey yorulmuşum. Polis arabasıyla eve dönüyorum."

Bu hikâyeyi okuyunca aklıma bir büyüğümüzün bankadaki yaşadıkları avdet eyledi.

Yine böyle korona morona bakara makara günlerinden birinde bankanın kapısında Heskodu'nu okutan ve içeri girmeğe hak kazanan bir büyüğümüz hesabından Binbeşyüz Türk Lirası çekmek üzere sırası geldiğinde vezneye yaklaşıyor ve tâlebini söylüyor veznedara.

Veznedar ise vatandaşın isteği için bankamatiğe gitmesi gerektiğini ve istediği miktarı ödeyemeyeceğini söylüyor.

Bizim ihtiyar cüzdanını uzatıyor, bakıyorlar ki Milyonluk zengin, bu sefer de hepsini çekmek istediğini söylüyor.

Veznedar ise bir gün önce haber vermesi gerektiğini ve banka şubesinde bu kadar nakit olmadığını söylüyor.

Vatandaş da ne kadar ödeyebileceklerini soruyor, veznedar da İkiyüzbin Türk Lirasıcık ödeyebileceklerini söylüyor.

Başlıyorlar paraları saymağa, onbeş dakika sonra parayı vatandaşın eline tutuşturuyorlar.

Ancak bizim akıllı büyüğümüz içinden ihtiyacı olan Binbeşyüz Türk Lirasını alarak kalan Yüzdoksansekizbinbeşyüz Türk Lirasını geri yatırmak istediğini söylüyor.

Veznedar ise bu tâlep üzerine bayılmış, ayıltamamışlar.

Kıssadan Hisse:

Büyüklerimizle dalga geçmeyin, onlar sınırlı sayıda üretildiler ve bir zamanlar gençtiler.

Sizler yaşlılığın ne olduğunu bilmiyorsunuz ama onlar gençliğin ne olduğunu çok iyi biliyorlar.