İş hayatında genel bir kaide vardır ki bu da Patronlar ve "Kendini Patron Sananlar" tarafından çoğunlukla istismar edilir ve Sekreterler yerli veya yersiz olmak üzere çoğunlukla simikilir.
Oysa işyerine her sabah gelen Sekreterin o işyerinde kendi vazifesini yapmaktan başka hiçbir gayesi yoktur.
Ne var ki işyerindeki bu hassas denge tarafların görev ve sorumluluk sınırlarını aşmasıyla birlikte kolaylıkla değişebilir.
Başlangıçta basit bir yakınlık veya işyerindeki sıradan bir samimiyet gibi görünen durumlar zamanla patron ile sekreter arasındaki ilişkinin mahiyetini değiştirebilir.
Böyle bir durumda mesele artık yalnızca işlerin nasıl yürüdüğü değil de kimin neyi kimin için yaptığı hâline gelir.
Çünkü iş hayatında her ayrıcalığın bir karşılığı ve her kolaylığın da bir bedeli vardır.
Sekreterin vazifesi ile patronun beklentileri birbirine karıştığında patronun alıştığı küçük konforlar da yavaş yavaş ortadan kalkabilir.
Bütün bu sürecin sonunda da başlangıçta hiç hesapta olmayan o meşhur sonuç ortaya çıkar:
Günün sonunda ise sekreteriyle sevişen kendisini patron sanan kişi çayını çuyunu kahvesini mahvesini kendisi yapmak zorunda kalır
Dün patronun masasına bırakılan Kahve bugün kendini patron sanan çocuğun kendi elleriyle hazırlamak zorunda olduğu bir vazifeye dönüşür.
Uzun sözün kısası ve hayatın gerçeği ise şudur:
Sekreterini Siken Kahvesini Kendi Yapar.
