Gece konuşamaz ama her sessizliğinde bir şey öğretir.
Bir durmağı, bir bırakmağı, bir “Bugünlük bu kadar” demeği.
Gözlerini kapatıp yatağa girerek uyumadan önce kendine şunları bir sor:
“Bugün neye direndim, neyi kabul ettim, neyi sevdim?”
Cevap ne olursa olsun güzel.
Çünkü farkındalık yargısızca bakabilmekle başlar.
Şimdi derin bir nefes al ve bugünün yükünü yavaşça bırak.
Ay ışığı seni dinliyor.
Ruhun sakinleşsin ve kâlbin hafiflesin.
